مجله شبکه

پروتکل شبکه چیست؟ معرفی مهم‌ترین پروتکل‌های شبکه و کاربرد آن‌ها

پروتکل شبکه چیست؟

پروتکل شبکه (Network Protocol) مجموعه‌ای از قوانین، استانداردها و دستورالعمل‌هاست که نحوه برقراری ارتباط و تبادل اطلاعات میان دستگاه‌های متصل به شبکه را مشخص می‌کند. کامپیوترها، سرورها، تلفن‌های همراه، روترها، سوئیچ‌ها و سایر تجهیزات شبکه برای ارسال و دریافت اطلاعات باید از قواعد مشخصی پیروی کنند. این قواعد توسط پروتکل‌های شبکه تعریف می‌شوند.

برای مثال، زمانی که آدرس یک وب‌سایت را در مرورگر وارد می‌کنید، چندین پروتکل مختلف در پس‌زمینه فعالیت می‌کنند. DNS آدرس دامنه را به IP تبدیل می‌کند، پروتکل TCP یا QUIC ارتباط انتقال داده را مدیریت می‌کند و HTTP یا HTTPS محتوای صفحه وب را میان سرور و مرورگر مبادله می‌کند.

بدون وجود پروتکل‌های استاندارد، دستگاه‌های تولیدشده توسط شرکت‌های مختلف نمی‌توانستند به‌سادگی با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. پروتکل‌ها باعث می‌شوند تجهیزات و نرم‌افزارهای متفاوت بتوانند اطلاعات را با ساختاری قابل‌فهم و قابل‌پیش‌بینی مبادله کنند.

پروتکل شبکه چگونه کار می‌کند؟

پروتکل‌های شبکه مشخص می‌کنند اطلاعات چگونه آماده‌سازی، آدرس‌دهی، ارسال، دریافت و پردازش شوند. هر پروتکل وظیفه مشخصی دارد و معمولاً با پروتکل‌های دیگر همکاری می‌کند.

برای درک بهتر، ارسال یک درخواست برای باز کردن وب‌سایت را در نظر بگیرید:

  1. کاربر نام دامنه وب‌سایت را در مرورگر وارد می‌کند.
  2. مرورگر برای پیدا کردن آدرس IP سرور، از DNS استفاده می‌کند.
  3. دستگاه با استفاده از IP مقصد، مسیر ارتباطی را مشخص می‌کند.
  4. ارتباط انتقال داده با TCP یا در برخی ارتباطات جدید با QUIC برقرار می‌شود.
  5. در صورت استفاده از HTTPS، ارتباط با استفاده از TLS رمزنگاری و احراز هویت سرور انجام می‌شود.
  6. مرورگر درخواست HTTP را به سرور ارسال می‌کند.
  7. سرور درخواست را پردازش کرده و پاسخ را بازمی‌گرداند.
  8. مرورگر محتوای دریافت‌شده را نمایش می‌دهد.

این فرایند در زمانی بسیار کوتاه اتفاق می‌افتد، اما مجموعه‌ای از پروتکل‌ها برای اجرای صحیح آن همکاری می‌کنند.

اجزای اصلی یک پروتکل شبکه

پروتکل‌های شبکه معمولاً چند ویژگی اساسی را مشخص می‌کنند:

۱. ساختار داده‌ها

پروتکل تعیین می‌کند اطلاعات چگونه قالب‌بندی شوند و هر بخش از پیام چه معنایی داشته باشد. برای مثال، یک بسته شبکه ممکن است شامل اطلاعات مبدأ، مقصد، طول داده و اطلاعات کنترلی باشد.

۲. آدرس‌دهی

برای انتقال اطلاعات، دستگاه فرستنده باید بتواند مقصد را مشخص کند. پروتکل‌هایی مانند IP از آدرس‌های منطقی برای شناسایی مبدأ و مقصد بسته‌ها استفاده می‌کنند.

۳. زمان‌بندی و ترتیب ارسال

برخی پروتکل‌ها مشخص می‌کنند اطلاعات با چه ترتیبی ارسال شوند و دستگاه‌ها چه زمانی باید منتظر دریافت پاسخ بمانند.

۴. کنترل خطا

در زمان انتقال اطلاعات ممکن است بسته‌ها گم شوند، خراب شوند یا با ترتیب متفاوتی به مقصد برسند. بعضی پروتکل‌ها برای شناسایی و مدیریت این مشکلات سازوکارهایی دارند.

۵. کنترل جریان و ازدحام

پروتکل‌های انتقال داده می‌توانند سرعت ارسال اطلاعات را با توجه به ظرفیت گیرنده و وضعیت شبکه تنظیم کنند تا از فشار بیش از حد به ارتباط جلوگیری شود.

۶. امنیت و احراز هویت

برخی پروتکل‌ها یا لایه‌های امنیتی مرتبط با آن‌ها از رمزنگاری، احراز هویت و بررسی صحت داده‌ها برای محافظت از ارتباط استفاده می‌کنند.

انواع پروتکل‌های شبکه

پروتکل‌های شبکه را می‌توان بر اساس وظیفه، لایه عملکرد و نوع کاربرد دسته‌بندی کرد. برخی پروتکل‌ها برای انتقال بسته‌ها استفاده می‌شوند، برخی وظیفه پیدا کردن آدرس مقصد را بر عهده دارند و گروهی دیگر برای ارائه خدماتی مانند وب، ایمیل، انتقال فایل و مدیریت شبکه طراحی شده‌اند.

مهم‌ترین دسته‌ها عبارت‌اند از:

  • پروتکل‌های لایه شبکه
  • پروتکل‌های لایه انتقال
  • پروتکل‌های وب و کاربردی
  • پروتکل‌های نام‌گذاری و آدرس‌دهی
  • پروتکل‌های مسیریابی
  • پروتکل‌های مدیریت و نظارت شبکه
  • پروتکل‌های امنیتی
  • پروتکل‌های ارتباط بی‌سیم

مهم‌ترین پروتکل‌های شبکه و کاربرد آن‌ها

۱. پروتکل IP؛ مسئول آدرس‌دهی و انتقال بسته‌ها

پروتکل اینترنت (Internet Protocol) یکی از بنیادی‌ترین پروتکل‌های شبکه است. IP وظیفه آدرس‌دهی منطقی دستگاه‌ها و انتقال بسته‌های اطلاعاتی از مبدأ به مقصد را بر عهده دارد.

هر دستگاهی که در شبکه مبتنی بر IP فعالیت می‌کند، برای ارتباط در این شبکه به آدرس IP نیاز دارد.

دو نسخه اصلی این پروتکل عبارت‌اند از:

  • IPv4: نسخه چهارم پروتکل اینترنت که از آدرس‌های ۳۲ بیتی استفاده می‌کند.
  • IPv6: نسخه ششم پروتکل اینترنت که آدرس‌های ۱۲۸ بیتی دارد.

IP به‌تنهایی تضمین نمی‌کند بسته‌ها حتماً به مقصد برسند یا به ترتیب صحیح دریافت شوند. وظیفه اصلی آن آدرس‌دهی و انتقال بسته‌ها در شبکه است.

۲. پروتکل TCP؛ انتقال مطمئن اطلاعات

پروتکل TCP مخفف Transmission Control Protocol است و یکی از مهم‌ترین پروتکل‌های لایه انتقال محسوب می‌شود.

TCP برای ایجاد ارتباط قابل‌اعتماد میان دو نقطه طراحی شده است. این پروتکل با استفاده از سازوکارهایی مانند شماره‌گذاری داده‌ها، تأیید دریافت، ارسال مجدد داده‌های ازدست‌رفته و کنترل جریان، به انتقال منظم اطلاعات کمک می‌کند.

مهم‌ترین ویژگی‌های TCP عبارت‌اند از:

  • ایجاد ارتباط پیش از تبادل داده
  • تحویل مرتب داده‌ها به برنامه مقصد
  • شناسایی داده‌های ازدست‌رفته
  • ارسال مجدد بخش‌های دریافت‌نشده
  • کنترل جریان اطلاعات
  • مدیریت ازدحام شبکه

از TCP در بسیاری از کاربردها استفاده می‌شود؛ از جمله:

  • مرور وب با HTTP/1.1 و HTTP/2
  • انتقال فایل
  • ارسال و دریافت ایمیل
  • ارتباط با پایگاه داده
  • دسترسی از راه دور به سرورها

TCP برای کاربردهایی مناسب است که صحت و ترتیب دریافت اطلاعات اهمیت زیادی دارد.

۳. پروتکل UDP؛ انتقال سریع داده‌ها

UDP مخفف User Datagram Protocol است و مانند TCP در لایه انتقال فعالیت می‌کند.

UDP برخلاف TCP برای برقراری ارتباط به فرایند اتصال اولیه و تأیید دریافت هر بخش داده نیاز ندارد. به همین دلیل سربار ارتباطی کمتری دارد و برای برخی کاربردهای حساس به تأخیر مناسب است.

ویژگی‌های UDP عبارت‌اند از:

  • بدون برقراری اتصال اولیه
  • سربار کم
  • تأخیر ارتباطی معمولاً کمتر
  • عدم تضمین تحویل داده
  • عدم تضمین ترتیب دریافت بسته‌ها
  • مناسب برای ارتباطات بلادرنگ

کاربردهای رایج UDP شامل موارد زیر است:

  • تماس صوتی و تصویری اینترنتی
  • بازی‌های آنلاین
  • پخش زنده
  • DNS در بسیاری از درخواست‌ها
  • ارتباطات بلادرنگ
  • پروتکل‌های خاص شبکه

البته UDP الزاماً در همه شرایط سریع‌تر از TCP نیست؛ عملکرد واقعی به نوع برنامه، وضعیت شبکه و نحوه پیاده‌سازی بستگی دارد.

۴. پروتکل HTTP؛ پایه ارتباط وب

HTTP مخفف Hypertext Transfer Protocol است و برای تبادل اطلاعات میان مرورگرها، برنامه‌های کاربردی و سرورهای وب استفاده می‌شود.

هنگامی که یک صفحه وب را باز می‌کنید، مرورگر معمولاً با ارسال درخواست HTTP از سرور می‌خواهد اطلاعات موردنیاز را ارسال کند.

HTTP از مدل درخواست و پاسخ (Request/Response) استفاده می‌کند.

مهم‌ترین کاربردهای HTTP عبارت‌اند از:

  • دریافت صفحات وب
  • ارسال اطلاعات فرم‌ها
  • دریافت تصاویر و فایل‌ها
  • ارتباط با APIها
  • تبادل داده میان برنامه‌ها و سرورها

نسخه‌های مهم HTTP شامل HTTP/1.1، HTTP/2 و HTTP/3 هستند.

HTTP/1.1 و HTTP/2 معمولاً روی TCP اجرا می‌شوند؛ اما HTTP/3 از QUIC استفاده می‌کند که بر بستر UDP ساخته شده است.

۵. پروتکل HTTPS؛ ارتباط امن در وب

HTTPS نسخه امن HTTP است که از TLS برای محافظت از ارتباط استفاده می‌کند.

در HTTPS، اطلاعات میان مرورگر و سرور رمزنگاری می‌شوند تا اشخاص غیرمجاز نتوانند به‌سادگی محتوای تبادل‌شده را مشاهده یا تغییر دهند.

مزایای HTTPS عبارت‌اند از:

  • رمزنگاری اطلاعات
  • کمک به جلوگیری از شنود ارتباط
  • بررسی هویت سرور از طریق گواهی دیجیتال
  • محافظت از یکپارچگی داده‌های انتقالی
  • افزایش اعتماد کاربران به وب‌سایت

HTTPS برای وب‌سایت‌های فروشگاهی، سامانه‌های بانکی، پنل‌های کاربری و تقریباً تمام وب‌سایت‌های امروزی ضروری است.

۶. پروتکل DNS؛ تبدیل نام دامنه به آدرس IP

DNS مخفف Domain Name System است و وظیفه تبدیل نام دامنه به اطلاعاتی مانند آدرس IP را بر عهده دارد.

کاربران معمولاً نام دامنه را به خاطر می‌سپارند، نه آدرس عددی سرورها را. برای مثال، زمانی که آدرس یک وب‌سایت را وارد می‌کنید، DNS به مرورگر کمک می‌کند آدرس IP مرتبط با آن نام را پیدا کند.

مهم‌ترین کاربردهای DNS عبارت‌اند از:

  • تبدیل نام دامنه به آدرس IPv4 از طریق رکورد A
  • تبدیل نام دامنه به آدرس IPv6 از طریق رکورد AAAA
  • معرفی سرورهای ایمیل با رکورد MX
  • تعریف نام مستعار با رکورد CNAME
  • نگهداری اطلاعات متنی با رکورد TXT
  • معرفی سرورهای معتبر دامنه با رکورد NS

DNS معمولاً از پورت ۵۳ روی UDP استفاده می‌کند؛ اما در برخی شرایط از TCP نیز استفاده می‌شود. روش‌های رمزنگاری‌شده مانند DoH و DoT هم برای افزایش حریم خصوصی درخواست‌های DNS وجود دارند.

۷. پروتکل DHCP؛ تخصیص خودکار آدرس IP

DHCP مخفف Dynamic Host Configuration Protocol است.

این پروتکل به دستگاه‌ها اجازه می‌دهد اطلاعات موردنیاز برای اتصال به شبکه را به‌صورت خودکار دریافت کنند.

بدون DHCP، مدیر شبکه باید اطلاعاتی مانند IP، ماسک شبکه، دروازه پیش‌فرض و DNS را به‌صورت دستی روی دستگاه‌ها تنظیم کند.

DHCP می‌تواند اطلاعات زیر را در اختیار دستگاه قرار دهد:

  • آدرس IP
  • Subnet Mask یا Prefix
  • Default Gateway
  • آدرس سرورهای DNS
  • مدت اعتبار اجاره آدرس IP

در IPv4، فرایند رایج دریافت آدرس از DHCP با چهار مرحله شناخته می‌شود:

  1. Discover: دستگاه به دنبال سرور DHCP می‌گردد.
  2. Offer: سرور یک پیشنهاد آدرس IP ارائه می‌کند.
  3. Request: دستگاه پیشنهاد را درخواست می‌کند.
  4. Acknowledge: سرور تخصیص آدرس را تأیید می‌کند.

این فرایند با نام DORA شناخته می‌شود.

۸. پروتکل FTP؛ انتقال فایل در شبکه

FTP مخفف File Transfer Protocol است و برای انتقال فایل میان سیستم‌های مختلف استفاده می‌شود.

با FTP می‌توان فایل‌ها را از کامپیوتر به سرور ارسال کرد یا فایل‌های موجود روی سرور را دریافت کرد.

کاربردهای FTP شامل موارد زیر است:

  • انتقال فایل به سرور
  • دریافت فایل از سرور
  • مدیریت فایل‌های میزبانی وب
  • انتقال فایل میان سیستم‌های سازمانی

FTP استاندارد به‌صورت رمزنگاری‌نشده کار می‌کند و برای انتقال اطلاعات حساس توصیه نمی‌شود.

نسخه‌های امن‌تر یا جایگزین‌های رایج عبارت‌اند از:

  • FTPS: استفاده از TLS برای امن‌سازی ارتباط FTP
  • SFTP: انتقال فایل از طریق پروتکل SSH

نکته مهم این است که SFTP همان FTP امن‌شده با TLS نیست؛ بلکه پروتکلی مستقل است که بر بستر SSH فعالیت می‌کند.

۹. پروتکل SSH؛ دسترسی امن از راه دور

SSH مخفف Secure Shell است و برای برقراری ارتباط امن با سیستم‌های راه دور استفاده می‌شود.

مدیران سرور معمولاً از SSH برای مدیریت سرورهای لینوکس، اجرای دستورات، انتقال فایل و انجام عملیات مدیریتی استفاده می‌کنند.

ویژگی‌های SSH عبارت‌اند از:

  • رمزنگاری ارتباط
  • احراز هویت کاربران و سیستم‌ها
  • اجرای دستورات از راه دور
  • انتقال امن فایل
  • ایجاد تونل ارتباطی رمزنگاری‌شده

SSH معمولاً از پورت TCP شماره ۲۲ استفاده می‌کند.

۱۰. پروتکل SMTP؛ ارسال ایمیل

SMTP مخفف Simple Mail Transfer Protocol است و برای ارسال ایمیل میان کلاینت‌ها و سرورهای ایمیل یا میان سرورهای ایمیل استفاده می‌شود.

زمانی که از طریق نرم‌افزار ایمیل یا وب‌میل پیامی ارسال می‌کنید، SMTP می‌تواند در انتقال پیام به سرور مقصد نقش داشته باشد.

پورت‌های رایج SMTP عبارت‌اند از:

  • پورت ۲۵: انتقال ایمیل میان سرورهای ایمیل
  • پورت ۴۶۵: ارسال ایمیل با TLS ضمنی
  • پورت ۵۸۷: ارسال ایمیل با سازوکار Submission و معمولاً STARTTLS

SMTP برای دریافت ایمیل طراحی نشده است. برای دریافت پیام‌ها معمولاً از پروتکل‌های POP3 یا IMAP استفاده می‌شود.

۱۱. پروتکل POP3؛ دریافت ایمیل

POP3 مخفف Post Office Protocol Version 3 است و برای دریافت ایمیل از سرور استفاده می‌شود.

این پروتکل به نرم‌افزار ایمیل اجازه می‌دهد پیام‌های موجود در صندوق پستی را دریافت کند.

پورت‌های رایج POP3 عبارت‌اند از:

  • ۱۱۰: ارتباط معمولی
  • ۹۹۵: ارتباط امن با TLS

در برخی تنظیمات، پیام‌های دریافت‌شده ممکن است پس از دانلود از سرور حذف شوند؛ اما این موضوع به تنظیمات نرم‌افزار و سرور بستگی دارد.

۱۲. پروتکل IMAP؛ مدیریت ایمیل روی سرور

IMAP مخفف Internet Message Access Protocol است.

این پروتکل برای دسترسی و مدیریت پیام‌های ایمیل روی سرور استفاده می‌شود. برخلاف روش سنتی POP3، در IMAP معمولاً پیام‌ها روی سرور باقی می‌مانند و وضعیت آن‌ها میان چند دستگاه همگام‌سازی می‌شود.

مزایای IMAP عبارت‌اند از:

  • دسترسی به ایمیل از چند دستگاه
  • همگام‌سازی وضعیت خوانده‌شدن پیام‌ها
  • مدیریت پوشه‌های ایمیل
  • نگهداری پیام‌ها روی سرور

پورت‌های رایج IMAP عبارت‌اند از:

  • ۱۴۳: ارتباط معمولی
  • ۹۹۳: ارتباط امن با TLS

۱۳. پروتکل ICMP؛ پیام‌های کنترلی و خطای شبکه

ICMP مخفف Internet Control Message Protocol است.

این پروتکل برای انتقال پیام‌های کنترلی، گزارش برخی خطاهای شبکه و عیب‌یابی ارتباطات IP استفاده می‌شود.

یکی از معروف‌ترین کاربردهای ICMP دستور Ping است.

با اجرای Ping می‌توان بررسی کرد که آیا مقصد به پیام‌های آزمایشی پاسخ می‌دهد یا خیر. ابزار Traceroute نیز بسته به سیستم‌عامل و روش اجرا ممکن است از پیام‌های ICMP یا سازوکارهای دیگری استفاده کند.

ICMP برای انتقال مستقیم فایل یا محتوای صفحات وب طراحی نشده است.

۱۴. پروتکل ARP؛ پیدا کردن آدرس MAC

ARP مخفف Address Resolution Protocol است و در شبکه‌های IPv4 برای پیدا کردن آدرس MAC مرتبط با یک آدرس IPv4 در شبکه محلی استفاده می‌شود.

برای مثال، وقتی یک کامپیوتر می‌خواهد اطلاعاتی را به دستگاه دیگری در شبکه محلی ارسال کند، باید آدرس MAC مقصد را به دست آورد.

ARP این کار را با ارسال درخواست در شبکه محلی انجام می‌دهد.

در IPv6 از ARP استفاده نمی‌شود و Neighbor Discovery Protocol یا NDP این وظایف را با کمک ICMPv6 انجام می‌دهد.

۱۵. پروتکل NTP؛ هماهنگ‌سازی زمان شبکه

NTP مخفف Network Time Protocol است و برای هماهنگ‌کردن ساعت دستگاه‌های متصل به شبکه استفاده می‌شود.

هماهنگی زمان در شبکه‌های سازمانی، سرورها، تجهیزات امنیتی و سامانه‌های ثبت رویداد اهمیت زیادی دارد.

کاربردهای NTP عبارت‌اند از:

  • هماهنگ‌سازی ساعت سرورها
  • ثبت دقیق زمان رویدادها
  • کمک به تحلیل گزارش‌های امنیتی
  • هماهنگی زمان تجهیزات شبکه
  • پشتیبانی از سامانه‌های توزیع‌شده

NTP معمولاً از UDP پورت ۱۲۳ استفاده می‌کند.

۱۶. پروتکل SNMP؛ مدیریت تجهیزات شبکه

SNMP مخفف Simple Network Management Protocol است و برای نظارت و مدیریت تجهیزات شبکه کاربرد دارد.

مدیران شبکه با استفاده از SNMP می‌توانند وضعیت روترها، سوئیچ‌ها، سرورها، چاپگرهای شبکه و سایر تجهیزات را بررسی کنند.

اطلاعات قابل پایش با SNMP می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • میزان مصرف پردازنده
  • وضعیت حافظه
  • ترافیک ورودی و خروجی
  • وضعیت رابط‌های شبکه
  • خطاهای ارتباطی
  • وضعیت عملیاتی تجهیزات

نسخه‌های مختلف SNMP وجود دارند. SNMPv3 قابلیت‌های امنیتی مهم‌تری مانند احراز هویت و حفاظت از محرمانگی پیام‌ها ارائه می‌کند.

۱۷. پروتکل BGP؛ مسیریابی میان شبکه‌های مستقل

BGP مخفف Border Gateway Protocol است و یکی از مهم‌ترین پروتکل‌های مسیریابی اینترنت محسوب می‌شود.

این پروتکل برای تبادل اطلاعات مسیر میان سیستم‌های خودمختار یا Autonomous Systems استفاده می‌شود.

سیستم خودمختار مجموعه‌ای از شبکه‌ها و روترهاست که تحت یک سیاست مسیریابی مشترک مدیریت می‌شوند.

BGP به ارائه‌دهندگان اینترنت و اپراتورهای بزرگ کمک می‌کند مسیرهای قابل دسترس در اینترنت را به یکدیگر اعلام کنند.

این پروتکل نقش مهمی در عملکرد اینترنت جهانی دارد.

۱۸. پروتکل OSPF؛ مسیریابی در شبکه‌های داخلی

OSPF مخفف Open Shortest Path First است و یکی از پروتکل‌های مسیریابی داخلی محسوب می‌شود.

این پروتکل در شبکه‌های سازمانی و زیرساخت‌های بزرگ برای تبادل اطلاعات مسیر میان روترها استفاده می‌شود.

OSPF با بررسی وضعیت لینک‌ها و محاسبه هزینه مسیر، مسیر مناسب برای رسیدن به مقصد را انتخاب می‌کند.

ویژگی‌های مهم OSPF عبارت‌اند از:

  • پشتیبانی از طراحی سلسله‌مراتبی با Area
  • همگرایی نسبتاً سریع پس از تغییرات شبکه
  • محاسبه مسیر بر اساس هزینه
  • مناسب برای شبکه‌های متوسط و بزرگ

۱۹. پروتکل TLS؛ رمزنگاری ارتباطات

TLS مخفف Transport Layer Security است و برای تأمین امنیت ارتباطات شبکه استفاده می‌شود.

TLS می‌تواند محرمانگی، یکپارچگی و احراز هویت ارتباط را فراهم کند.

این پروتکل در بسیاری از خدمات اینترنتی از جمله HTTPS، ارتباطات ایمیل و برخی سرویس‌های سازمانی استفاده می‌شود.

TLS جایگزین قدیمی‌تر خود یعنی SSL را کنار زده است. امروزه استفاده از نسخه‌های امن و پشتیبانی‌شده TLS توصیه می‌شود.

۲۰. پروتکل QUIC؛ انتقال مدرن داده در اینترنت

QUIC یک پروتکل انتقال مدرن است که برای کاهش تأخیر و بهبود عملکرد ارتباطات طراحی شده است.

این پروتکل بر بستر UDP اجرا می‌شود و قابلیت‌هایی مانند رمزنگاری مبتنی بر TLS، مدیریت جریان‌های مستقل و برقراری ارتباط سریع‌تر را ارائه می‌دهد.

QUIC پایه اصلی HTTP/3 است.

از مزایای QUIC می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • کاهش تأخیر در برقراری ارتباط
  • پشتیبانی از جریان‌های مستقل داده
  • رمزنگاری ارتباط
  • عملکرد بهتر در برخی شرایط تغییر شبکه
  • کاهش اثر اختلال یک جریان بر جریان‌های دیگر

پروتکل‌های مسیریابی شبکه

مسیریابی (Routing) فرایندی است که در آن روترها مسیر مناسب انتقال بسته‌ها به مقصد را انتخاب می‌کنند.

پروتکل‌های مسیریابی به روترها کمک می‌کنند اطلاعات مربوط به مسیرهای قابل دسترس را با یکدیگر مبادله کنند.

مهم‌ترین پروتکل‌های مسیریابی عبارت‌اند از:

RIP

RIP مخفف Routing Information Protocol است. این پروتکل از تعداد پرش‌ها (Hop Count) برای انتخاب مسیر استفاده می‌کند و در شبکه‌های کوچک و محیط‌های آموزشی کاربرد دارد.

OSPF

OSPF یک پروتکل مسیریابی داخلی است که با استفاده از اطلاعات وضعیت لینک‌ها، مسیر مناسب را محاسبه می‌کند.

IS-IS

IS-IS یک پروتکل مسیریابی مبتنی بر وضعیت لینک است که در شبکه‌های بزرگ سازمانی و زیرساختی استفاده می‌شود.

BGP

BGP برای تبادل مسیر میان سیستم‌های خودمختار به کار می‌رود و یکی از اجزای اساسی مسیریابی اینترنت جهانی است.

پروتکل‌های شبکه در مدل OSI و TCP/IP

برای درک بهتر جایگاه پروتکل‌ها باید با مدل‌های مرجع شبکه آشنا باشید.

مدل OSI ارتباطات شبکه را به هفت لایه تقسیم می‌کند. مدل TCP/IP نیز از چند لایه برای توصیف عملکرد شبکه استفاده می‌کند.

پروتکل‌های مختلف در لایه‌های متفاوت فعالیت می‌کنند.

لایه یا بخش نمونه پروتکل‌ها وظیفه اصلی
کاربرد (Application) HTTP، HTTPS، DNS، SMTP، FTP، SSH، SNMP ارائه خدمات شبکه به برنامه‌ها
انتقال (Transport) TCP، UDP، QUIC انتقال داده میان برنامه‌ها
اینترنت یا شبکه IPv4، IPv6، ICMP، OSPF، BGP آدرس‌دهی و مسیریابی
دسترسی شبکه Ethernet، Wi-Fi، ARP انتقال داده در شبکه محلی

این جدول یک دسته‌بندی آموزشی است. جایگاه دقیق برخی پروتکل‌ها در مدل‌های مرجع ممکن است با توجه به شیوه تحلیل و پیاده‌سازی متفاوت باشد.

تفاوت پروتکل TCP و UDP چیست؟

TCP و UDP دو پروتکل مهم در لایه انتقال هستند، اما از نظر نحوه عملکرد تفاوت‌های زیادی دارند.

ویژگی TCP UDP
نوع ارتباط اتصال‌گرا بدون اتصال
تضمین تحویل دارای سازوکار اطمینان از تحویل ندارد
ترتیب داده‌ها مرتب‌سازی و تحویل مرتب تضمین نمی‌شود
ارسال مجدد دارد به‌صورت ذاتی ندارد
کنترل جریان دارد ندارد
کنترل ازدحام دارد ندارد
سربار بیشتر کمتر
کاربرد وب، ایمیل، انتقال فایل بازی، تماس صوتی، ارتباط بلادرنگ

انتخاب میان TCP و UDP به نیاز برنامه بستگی دارد. اگر تحویل صحیح و مرتب داده اهمیت بیشتری داشته باشد، TCP انتخاب رایجی است. اگر تأخیر کم اهمیت داشته باشد و برنامه بتواند با ازدست‌رفتن احتمالی برخی داده‌ها کنار بیاید، UDP می‌تواند مناسب باشد.

تفاوت پروتکل HTTP و HTTPS چیست؟

HTTP و HTTPS هر دو برای تبادل اطلاعات وب استفاده می‌شوند، اما تفاوت اصلی آن‌ها در امنیت ارتباط است.

HTTP به‌صورت معمول داده‌ها را بدون رمزنگاری انتقال می‌دهد؛ در حالی که HTTPS از TLS برای رمزنگاری و محافظت از ارتباط استفاده می‌کند.

ویژگی HTTP HTTPS
رمزنگاری به‌صورت پیش‌فرض ندارد دارد
احراز هویت سرور ندارد با گواهی دیجیتال
محافظت از یکپارچگی ندارد دارد
پورت پیش‌فرض ۸۰ ۴۴۳
کاربرد امروزی محدودتر استاندارد رایج وب

برای وب‌سایت‌های جدید، استفاده از HTTPS توصیه می‌شود.

تفاوت پروتکل شبکه و پورت چیست؟

پروتکل و پورت دو مفهوم متفاوت هستند.

پروتکل مجموعه‌ای از قوانین ارتباطی است، اما پورت یک شماره منطقی برای شناسایی سرویس یا برنامه در ارتباطات TCP و UDP محسوب می‌شود.

برای مثال:

  • HTTP یک پروتکل کاربردی است.
  • TCP یک پروتکل انتقال است.
  • پورت ۸۰ پورت پیش‌فرض HTTP روی TCP است.
  • HTTPS معمولاً از پورت ۴۴۳ استفاده می‌کند.
  • DNS معمولاً از پورت ۵۳ استفاده می‌کند.

بنابراین، پورت به‌تنهایی پروتکل نیست و یک سرویس ممکن است از پورت‌های متفاوت یا پروتکل‌های انتقال متفاوت استفاده کند.

جدول مهم‌ترین پورت‌ها و پروتکل‌های شبکه

آشنایی با شماره پورت‌ها برای مدیران شبکه، کارشناسان امنیت و مدیران سرور اهمیت زیادی دارد.

سرویس یا پروتکل پورت رایج نوع انتقال
HTTP ۸۰ TCP
HTTPS ۴۴۳ TCP
HTTP/3 ۴۴۳ UDP
DNS ۵۳ UDP و TCP
DHCP Server ۶۷ UDP
DHCP Client ۶۸ UDP
FTP Control ۲۱ TCP
SSH ۲۲ TCP
SMTP ۲۵ TCP
SMTP Submission ۵۸۷ TCP
SMTP با TLS ضمنی ۴۶۵ TCP
POP3 ۱۱۰ TCP
POP3S ۹۹۵ TCP
IMAP ۱۴۳ TCP
IMAPS ۹۹۳ TCP
NTP ۱۲۳ UDP
SNMP ۱۶۱ UDP
SNMP Trap ۱۶۲ UDP
RDP ۳۳۸۹ TCP و در برخی پیاده‌سازی‌ها UDP

شماره پورت‌های جدول، پورت‌های پیش‌فرض یا رایج هستند. مدیر شبکه می‌تواند با توجه به معماری و سیاست امنیتی، پورت‌های سرویس‌ها را تغییر دهد.

پروتکل‌های شبکه بی‌سیم

شبکه‌های بی‌سیم نیز برای برقراری ارتباط به استانداردها و پروتکل‌های مشخصی نیاز دارند.

Wi-Fi

Wi-Fi نام رایج فناوری شبکه محلی بی‌سیم مبتنی بر استانداردهای خانواده IEEE 802.11 است.

این فناوری امکان اتصال لپ‌تاپ، موبایل، تبلت، تلویزیون هوشمند و سایر دستگاه‌ها را به شبکه فراهم می‌کند.

نسخه‌های جدیدتر Wi-Fi سرعت، ظرفیت و کارایی بیشتری در محیط‌های پرتراکم ارائه می‌کنند.

WPA2

WPA2 یک سازوکار امنیتی برای محافظت از شبکه‌های Wi-Fi است که از AES-CCMP پشتیبانی می‌کند.

این استاندارد برای مدت طولانی یکی از گزینه‌های رایج امنیت شبکه بی‌سیم بوده است.

WPA3

WPA3 نسل جدیدتر سازوکار امنیتی Wi-Fi است که قابلیت‌های امنیتی بهبودیافته‌ای نسبت به WPA2 ارائه می‌دهد.

استفاده از WPA3 در تجهیزات سازگار می‌تواند امنیت شبکه بی‌سیم را افزایش دهد.

Bluetooth

Bluetooth فناوری ارتباط بی‌سیم در فاصله کوتاه است که برای اتصال دستگاه‌هایی مانند هدفون، صفحه‌کلید، ماوس و تجهیزات هوشمند استفاده می‌شود.

Bluetooth با Wi-Fi یکسان نیست و برای سناریوهای ارتباطی متفاوتی طراحی شده است.

پروتکل‌های شبکه در دیتاسنترها چه کاربردی دارند؟

دیتاسنترها برای مدیریت سرورها، ذخیره‌سازی، ارتباطات داخلی و اتصال به اینترنت از مجموعه‌ای از پروتکل‌ها استفاده می‌کنند.

مهم‌ترین کاربردها عبارت‌اند از:

  • استفاده از Ethernet برای ارتباط تجهیزات شبکه
  • استفاده از TCP/IP برای ارتباط سرورها
  • استفاده از BGP برای مسیریابی در زیرساخت‌های بزرگ
  • استفاده از OSPF یا IS-IS برای مسیریابی داخلی
  • استفاده از DNS برای مدیریت نام دامنه‌ها
  • استفاده از DHCP برای تخصیص خودکار تنظیمات شبکه
  • استفاده از SSH برای مدیریت امن سرورها
  • استفاده از SNMP برای پایش تجهیزات
  • استفاده از NTP برای هماهنگ‌سازی زمان
  • استفاده از TLS برای محافظت از ارتباطات

در زیرساخت‌های پیشرفته، پروتکل‌هایی مانند VXLAN نیز برای ایجاد شبکه‌های مجازی لایه ۲ روی زیرساخت لایه ۳ استفاده می‌شوند.

پروتکل شبکه چه نقشی در امنیت اطلاعات دارد؟

امنیت شبکه به مجموعه‌ای از فناوری‌ها، سیاست‌ها و روش‌های محافظتی وابسته است. پروتکل‌ها در این میان نقش مهمی دارند.

برخی پروتکل‌ها برای محافظت از اطلاعات طراحی شده‌اند و برخی دیگر در صورت پیکربندی نادرست می‌توانند زمینه ایجاد آسیب‌پذیری را فراهم کنند.

مهم‌ترین توصیه‌های امنیتی عبارت‌اند از:

استفاده از پروتکل‌های رمزنگاری‌شده

به‌جای نسخه‌های ناامن سرویس‌ها از گزینه‌های امن استفاده کنید؛ برای مثال:

  • HTTPS به‌جای HTTP برای ارتباطات حساس
  • SSH به‌جای Telnet
  • SFTP یا FTPS به‌جای FTP ناامن
  • SNMPv3 به‌جای نسخه‌های قدیمی و ناامن SNMP

به‌روزرسانی تجهیزات و نرم‌افزارها

روترها، سوئیچ‌های مدیریتی، سیستم‌عامل‌ها و سرویس‌های شبکه باید به‌صورت منظم به‌روزرسانی شوند.

محدود کردن دسترسی به پورت‌ها

تمام پورت‌ها و سرویس‌ها نباید برای اینترنت عمومی باز باشند. دسترسی باید بر اساس نیاز واقعی و سیاست امنیتی تنظیم شود.

استفاده از فایروال

فایروال می‌تواند ترافیک ورودی و خروجی را بر اساس قوانین مشخص کنترل کند.

غیرفعال‌کردن سرویس‌های غیرضروری

سرویس‌های بلااستفاده سطح حمله را افزایش می‌دهند. غیرفعال‌کردن آن‌ها می‌تواند به کاهش ریسک کمک کند.

استفاده از احراز هویت قوی

برای مدیریت سرورها و تجهیزات شبکه از رمزهای عبور قوی، کلیدهای SSH و در صورت امکان احراز هویت چندمرحله‌ای استفاده کنید.

چگونه پروتکل‌های شبکه را آزمایش و عیب‌یابی کنیم؟

برای بررسی عملکرد پروتکل‌های شبکه ابزارهای متعددی وجود دارد.

دستور Ping

Ping برای بررسی پاسخ‌گویی مقصد و اندازه‌گیری تقریبی تأخیر رفت‌وبرگشت استفاده می‌شود.

نمونه:

ping 8.8.8.8

عدم دریافت پاسخ الزاماً به معنای قطع بودن مقصد نیست؛ ممکن است پیام‌های ICMP در فایروال مسدود شده باشند.

دستور Traceroute

این ابزار مسیر تقریبی بسته‌ها تا مقصد را نمایش می‌دهد.

در ویندوز می‌توان از دستور زیر استفاده کرد:

tracert example.com

در لینوکس و بسیاری از سیستم‌های یونیکسی:

traceroute example.com

دستور NSLookup

برای بررسی عملکرد DNS می‌توان از دستور زیر استفاده کرد:

nslookup example.com

این دستور اطلاعات مربوط به پاسخ DNS را نمایش می‌دهد.

دستور Netstat

Netstat برای مشاهده اتصال‌های شبکه، پورت‌های در حال استفاده و برخی اطلاعات ارتباطی کاربرد دارد.

نمونه در ویندوز:

netstat -ano

نرم‌افزار Wireshark

Wireshark یکی از ابزارهای قدرتمند تحلیل ترافیک شبکه است.

با استفاده از آن می‌توان بسته‌های شبکه را مشاهده و پروتکل‌های مختلف را بررسی کرد.

این ابزار برای آموزش، عیب‌یابی، تحلیل عملکرد و بررسی امنیت شبکه کاربرد دارد.

چگونه پروتکل مناسب شبکه را انتخاب کنیم؟

انتخاب پروتکل مناسب به نوع سرویس، نیاز امنیتی، میزان حساسیت به تأخیر و معماری شبکه بستگی دارد.

برای انتخاب صحیح باید به موارد زیر توجه کنید:

  1. نوع داده‌های قابل انتقال را مشخص کنید.
  2. میزان اهمیت تحویل کامل و مرتب اطلاعات را بررسی کنید.
  3. نیاز به رمزنگاری و احراز هویت را تعیین کنید.
  4. سازگاری تجهیزات و نرم‌افزارها را بررسی کنید.
  5. محدودیت‌های پهنای باند و تأخیر را در نظر بگیرید.
  6. استانداردهای موردنیاز سازمان را مشخص کنید.
  7. امکان نظارت و عیب‌یابی را در نظر بگیرید.

برای مثال، یک وب‌سایت عمومی معمولاً از HTTPS استفاده می‌کند، یک مدیر سرور برای دسترسی از راه دور SSH را انتخاب می‌کند و یک سرویس تماس صوتی بلادرنگ ممکن است از UDP یا QUIC بهره ببرد.

آینده پروتکل‌های شبکه

با افزایش تعداد دستگاه‌های متصل، توسعه رایانش ابری، گسترش اینترنت اشیا و افزایش نیاز به ارتباطات سریع، پروتکل‌های شبکه نیز در حال تکامل هستند.

برخی از روندهای مهم عبارت‌اند از:

گسترش IPv6

افزایش تعداد دستگاه‌های متصل به اینترنت نیاز به فضای آدرس‌دهی گسترده‌تری ایجاد کرده است. IPv6 راهکاری برای پاسخ به محدودیت فضای آدرس‌دهی IPv4 محسوب می‌شود.

توسعه HTTP/3 و QUIC

HTTP/3 و QUIC با هدف بهبود عملکرد ارتباطات وب و کاهش تأخیر توسعه یافته‌اند.

افزایش اهمیت امنیت ارتباطات

رمزنگاری، احراز هویت و حفاظت از اطلاعات در پروتکل‌های شبکه اهمیت بیشتری پیدا کرده‌اند.

گسترش شبکه‌های نرم‌افزارمحور

SDN یا Software-Defined Networking امکان مدیریت متمرکز و برنامه‌پذیر شبکه را فراهم می‌کند و در زیرساخت‌های مدرن کاربرد دارد.

توسعه شبکه‌های اینترنت اشیا

افزایش دستگاه‌های هوشمند باعث گسترش پروتکل‌هایی مانند MQTT و CoAP شده است که برای ارتباطات سبک و محدودیت‌دار طراحی شده‌اند.

اشتباهات رایج درباره پروتکل‌های شبکه

اشتباه اول: TCP و IP یک پروتکل واحد هستند

TCP و IP دو پروتکل مستقل با وظایف متفاوت هستند. TCP انتقال قابل‌اعتماد داده را مدیریت می‌کند و IP مسئول آدرس‌دهی و انتقال بسته‌هاست.

اشتباه دوم: HTTPS فقط به معنای داشتن گواهی SSL است

HTTPS به استفاده از HTTP روی ارتباط محافظت‌شده با TLS اشاره دارد. وجود یک گواهی معتبر به‌تنهایی تضمین‌کننده امنیت کامل وب‌سایت نیست.

اشتباه سوم: UDP هیچ کنترلی روی داده‌ها ندارد

UDP امکانات محدودی مانند بررسی صحت پایه‌ای داده در قالب Checksum دارد، اما سازوکارهای تضمین تحویل، ترتیب و ارسال مجدد را مانند TCP ارائه نمی‌کند.

اشتباه چهارم: DNS فقط برای تبدیل دامنه به IP است

DNS علاوه بر رکوردهای A و AAAA، اطلاعات دیگری مانند رکوردهای MX، TXT، NS و CNAME را نیز نگهداری می‌کند.

اشتباه پنجم: همه پروتکل‌ها از TCP استفاده می‌کنند

پروتکل‌های شبکه می‌توانند از TCP، UDP، ICMP، QUIC یا سازوکارهای دیگر استفاده کنند. انتخاب به نوع کاربرد بستگی دارد.

پرسش‌های متداول درباره پروتکل شبکه

پروتکل شبکه چیست؟

پروتکل شبکه مجموعه‌ای از قوانین و استانداردهاست که نحوه ارتباط و تبادل اطلاعات میان دستگاه‌های متصل به شبکه را مشخص می‌کند.

مهم‌ترین پروتکل‌های شبکه کدام‌اند؟

از مهم‌ترین پروتکل‌های شبکه می‌توان به IP، TCP، UDP، HTTP، HTTPS، DNS، DHCP، FTP، SSH، SMTP، IMAP، ICMP، ARP، NTP، SNMP، BGP و OSPF اشاره کرد.

تفاوت TCP و UDP چیست؟

TCP ارتباط اتصال‌گرا با سازوکارهای اطمینان از تحویل و ترتیب داده‌ها ارائه می‌کند؛ اما UDP بدون اتصال است و سربار کمتری دارد، ولی تحویل و ترتیب بسته‌ها را تضمین نمی‌کند.

کدام پروتکل برای مرور وب استفاده می‌شود؟

HTTP و HTTPS برای تبادل اطلاعات وب استفاده می‌شوند. نسخه‌های HTTP/1.1 و HTTP/2 معمولاً روی TCP و HTTP/3 روی QUIC اجرا می‌شوند.

DNS چه کاری انجام می‌دهد؟

DNS نام دامنه‌ها را به اطلاعاتی مانند آدرس IP تبدیل می‌کند و امکان استفاده از نام‌های قابل‌خواندن به‌جای آدرس‌های عددی را فراهم می‌سازد.

DHCP چه کاربردی دارد؟

DHCP تنظیمات شبکه مانند آدرس IP، دروازه پیش‌فرض و DNS را به‌صورت خودکار در اختیار دستگاه‌ها قرار می‌دهد.

کدام پروتکل برای انتقال امن فایل مناسب است؟

SFTP و FTPS از گزینه‌های رایج انتقال امن فایل هستند. SFTP بر بستر SSH کار می‌کند و FTPS از TLS برای محافظت از FTP استفاده می‌کند.

پروتکل SSH چیست؟

SSH پروتکلی برای ارتباط امن با سیستم‌های راه دور است که مدیران شبکه و سرور از آن برای اجرای دستورات، مدیریت سرورها و انتقال فایل استفاده می‌کنند.

آیا پروتکل شبکه با پورت تفاوت دارد؟

بله. پروتکل قوانین ارتباطی را مشخص می‌کند، اما پورت شماره‌ای منطقی برای شناسایی سرویس‌ها و برنامه‌ها در ارتباطات TCP و UDP است.

کدام پروتکل در مسیریابی اینترنت کاربرد دارد؟

BGP یکی از مهم‌ترین پروتکل‌های مسیریابی اینترنت است و برای تبادل اطلاعات مسیر میان سیستم‌های خودمختار استفاده می‌شود.

برای مشاهده ترافیک شبکه از چه ابزاری استفاده کنیم؟

Wireshark یکی از ابزارهای شناخته‌شده برای مشاهده و تحلیل بسته‌های شبکه و بررسی عملکرد پروتکل‌هاست.

جمع‌بندی

پروتکل‌های شبکه پایه اصلی ارتباط میان دستگاه‌ها، سرورها و زیرساخت‌های اینترنت هستند. هر پروتکل وظیفه مشخصی دارد؛ IP آدرس‌دهی و انتقال بسته‌ها را انجام می‌دهد، TCP و UDP ارتباطات انتقال داده را مدیریت می‌کنند، DNS نام دامنه‌ها را به اطلاعات قابل استفاده تبدیل می‌کند و پروتکل‌هایی مانند HTTP، HTTPS، SSH و SMTP خدمات مختلف شبکه را ارائه می‌دهند.

شناخت پروتکل‌های شبکه برای دانشجویان فناوری اطلاعات، مدیران شبکه، کارشناسان امنیت، مدیران سرور و توسعه‌دهندگان نرم‌افزار ضروری است. با آشنایی با نحوه عملکرد این پروتکل‌ها می‌توان شبکه‌های کارآمدتر، امن‌تر و قابل‌اعتمادتری طراحی و مدیریت کرد.