امامت از مفاهیم مهم اندیشه اسلامی است و درباره معنا، شرایط و جایگاه آن میان مکاتب اسلامی دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد. به طور کلی، امامت به پیشوایی و راهبری دینی یا اجتماعی اشاره می‌کند، اما جزئیات آن یکسان تفسیر نشده است.
نهج‌البلاغه مجموعه‌ای از خطبه‌ها، نامه‌ها و کلمات کوتاه منسوب به امام علی (ع) است که سید رضی آن را گردآوری کرده است. این اثر در سنت اسلامی، به‌ویژه در فرهنگ شیعی، منبعی مهم ادبی، اخلاقی و فکری به شمار می‌رود.
امام حسین (ع)، فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س)، از شخصیت‌های محوری تاریخ اسلام است. واقعه کربلا در سال ۶۱ هجری قمری و شهادت او و یارانش در حافظه دینی و فرهنگی مسلمانان جایگاهی ویژه دارد.
امام حسن مجتبی (ع)، فرزند امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س)، جایگاه مهمی در تاریخ اسلام و سنت شیعی دارد. دوره زندگی او با تحولات سیاسی پس از شهادت امام علی و اختلاف‌های جامعه مسلمانان همراه بود.
امام علی (ع) در تاریخ اسلام از نزدیک‌ترین یاران پیامبر اسلام (ص)، نخستین امام در مذهب شیعه و چهارمین خلیفه در نگاه اهل سنت شناخته می‌شود. زندگی او با دانش، شجاعت، عدالت‌خواهی و توجه به محرومان پیوند خورده است.
داستان حضرت یوسف (ع) در سوره یوسف با رؤیای او آغاز می‌شود و فراز و فرودهای زندگی‌اش را روایت می‌کند. حسادت برادران، دوری از خانواده، آزمون‌های دشوار و رسیدن به جایگاهی مهم در مصر بخش‌هایی از این داستان‌اند.
حضرت موسی (ع) از پیامبرانی است که داستان زندگی او بارها در قرآن آمده است. روایت قرآنی از تولد او در دوران فرعون، دریافت رسالت و دعوت فرعون به پرستش خداوند سخن می‌گوید.
حضرت ابراهیم (ع) در قرآن پیامبری موحد و جست‌وجوگر حقیقت است. او مردم را به پرستش خدای یگانه فراخواند و با باورهای بت‌پرستانه زمان خود مخالفت کرد.
حضرت نوح (ع) از پیامبران بزرگ الهی است که قرآن از دعوت طولانی او به یکتاپرستی سخن می‌گوید. او قوم خود را به پرستش خداوند و ترک رفتارهای نادرست دعوت کرد، اما گروهی دعوتش را نپذیرفتند.
آشنایی با زندگی حضرت آدم (ع)؛ نخستین پیامبر الهی