ذکر در زبان عربی به معنای یاد کردن است و در آموزه‌های اسلامی، یاد خدا با زبان، دل و رفتار را دربرمی‌گیرد. قرآن در آیات متعددی انسان را به یاد خدا دعوت می‌کند و این یادآوری را با شکرگزاری و اصلاح رفتار مرتبط می‌سازد.
ذکر قلبی و زبانی
ذکر زبانی شامل عبارت‌هایی مانند تسبیح و حمد خداوند است. ذکر قلبی به توجه درونی به خدا و یادآوری مسئولیت انسان اشاره دارد. این دو می‌توانند مکمل یکدیگر باشند، به شرط آنکه ذکر تنها به تکرار لفظی محدود نشود.
ذکر در زندگی روزمره
اختصاص زمانی کوتاه برای دعا، خواندن قرآن با توجه به معنا و به یاد داشتن ارزش‌هایی چون صداقت و انصاف می‌تواند یاد خدا را با رفتار روزانه پیوند دهد.
نکته درباره فضائل
برای نقل تعدادها یا آثار ویژه اذکار باید به منبع و اعتبار روایت توجه کرد. نسبت دادن نتیجه قطعی دنیوی به یک عبارت بدون دلیل معتبر درست نیست.